اولین سفر طولانی سارینا...

عزیز مامانی، سارینا جون، من و تو بدون بابایی در تاریخ ٢٠ بهمن با عمه فاطمه شون به تهران اومدیم...

یه ذره تو دلم می ترسیدم که نتونم، چون برای اولین بار بود که یه مدت طولانی (یک هفته) از خونه دور می شدیم و بدتر از همه این که بابایی هم همراهمون نبود. واقعا می تونم بگم که تو نگهداری تو بعد از خدا بیشترین امیدم به بابایی هست و با بودن او یه جورایی خیالم راحته.

خلاصه با هر ترس و دلهره ای بود، دلم رو به دریا زدم و با عمه شون رفتیم...

در مدت ٦ شبی که خونه عمه فاطمه شون بودیم، خیییییلی خیییلی به عمه، عمو مصیب، مجید و مهدیه زحمت دادیم.

دائما از سر و کول مجید بالا می رفتی و اذیتش می کردی ولی آقا مجید با صبری که داشت واقعا ما رو شرمنده می کرد و بیشتر مواقع بغلش بودی و حتی بعضی مواقع که خیلی شیطونی می کردی، تو رو بغل می کرد و  نزدیک لوستر می برد چون بیشترین چیزی که خونه عمه شون توجه ات رو خیلی جلب می کرد، لوستر هاشون بود...

هر شب قبل از خواب، عمه فاطمه میز عسلی، شیشه تلویزیون،میز تلویزیون، آئینه، صفحه فر گاز و... رو تمیز می کرد ولی دوباره فردا صبحش با بیدار شدن سارینا خانوم، روز از نو روزی از نو، دوباره جای دست و دهان سارینا خانوم روی همه چیز بود، و روزهای آخر حتی برای اینکه کمی جلوی فضولی خانوم رو بگیریم و کمی سر گرمت کنیم، عمه چند تایی گردو برات روی زمین ریخت ولی خانوم کمتر از ٥ دقیقه سرش گرم بود و دوباره از سر و کله میز و تلویزیون و عسلی ها بالا می رفت...

و در بیشتر مواقع هم که ول کن سفره نبودی و آخر سفره ها، نقش دستمال سفره رو داشتی:

روزهای آخر راه اتاق مهدیه رو پیدا کرده بودی و اگه تو اتاق تنهات می گذاشتم، باید تو اتاق مهدیه پیدات می کردم، امسال مهدیه جون کنکوریه و ایشالاه تو رشته ای که مورد علاقه اش هست، قبول بشه.

عکس پایین مربوط به اولین باریه که اتاق مهدیه رو کشف کرده بودی و خوشحالی از این پیروزی ات: 

 راستی با عمه فاطمه به زیارت امامزاده صالح هم رفتیم واقعا عالی بود و شما هم دختر خوبی بودی و تو راه اذیت نکردی. 

حداقل بابا محمد و مامانی منیژه روزی یک بار باهات تلفنی حرف می زدن و باید صدات رو می شنیدن تا ول کن بودن.خلاصه اینکه کلی فامیل دلتنگ سارینا جونم شده بودن...

 همگی شون رو خییییلی خیییلی اذیت کردیم ولی اونها با صبری که از خودشون نشون دادن واقعا ما رو شرمنده کردن ایشالاه که بتونیم یه کمی از زحمت هاشون رو جبران کنیم.......

تا یادم نرفته بگم که این دستمال سر سبز خییییلی خوشگل رو هم مهدیه و عمه فاطمه بهت دادن که خیلی بهت میامد و به ویژه با لباسی که مامانی منیژه برات بافته خیلی جور شده:

چهارشنبه بعد از ظهر به خونه عمه مریم شون رفتیم،عمه مریم یه پیراهن خیلی خوشگل و با مزه بهت کادویی داد که فکر می کنم تا یکی دو ماهه دیگه اندازه ات بشه...دستش درد نکنه، واقعا غافلگیرمون کرد. 

 بابامحمد و باباجونی و مامان جونی شون هم اومدن، بعد از یه هفته دوری اونها رو می دیدی و حتی دقایق اول یه کمی بابایی رو نشناختی...

پنج شنبه ناهار رو خونه عمه فرزانه شون بودیم و فائزه جون با دوربینش کولاک کرد و فکر می کنم یه چند صدتایی ازت عکس گرفت که ایشالاه به زودی یه چند تایی رو تو وبلاگت می گذارم. 

 شام رو خونه عمو مهدی شون بودیم و مثل همیشه دست پخت زنعمو ایمانه عالی بود ...

شب رو خونه عمو مهدی شون خوابیدیم و عکس های پایین مربوط به خونه عمو مهدی شون هست که فائزه زحمتش رو کشیده:

تو عکس پایین، هدف فائزه این بود که دندون های بالایی ات تو عکس بیافته.

بعضی مواقع که این جوری مثل عکس بالا می خندی، به این طریق که چشمات رو کوچولو می کنی و روی دماغت چروک می اندازی و آب دهانت هم آویزونه می خوام بخورمت......

اگه یه کمی تو عکس ها موهات یا لباس هات بی نظمه،به خاطر اینه که  خونه عمو مهدی شون خیلی گرم بود و عرق کرده بودی و تمام لباس هات رو در آورده بودم...

از همه شون ممنونیم و همه رو زحمت دادیم ایشالاه بتونیم جبران کنیم.

جمعه اول صبح به طرف خونمون حرکت کردیم چون بابایی بعد از ظهر کار داشت . به محض رسیدنت بعد از یه هفته دوری از اسباب بازی هات یه کمی با اونها بازی کردی و برات تازگی داشت ولی بعد از چند دقیقه دوباره مثل همیشه اونها رو به حال خودشون گذاشتی و از سر و کله مبل و صندلی و آئینه شمعدان و تخت و .... بالا می رفتی. 

نکته جالب توجه این سفر این بود که در این یک هفته کاملا بابا و ماما گفتن رو فراموش کرده ای و فقط با صدای بلند دَدَدَدَ.. میگی.

در کل تو این سفر خیلی دختر خوبی بودی و خیلی اذیت نکردی و هزار بار از خدا متشکرم که همه جوره کمکم کرد و ناامیدم نکرد...